Esta tarde estiven, pra eterna condenación da miña alma de linuxeiro, instalando un OSX "Tiger" nun ordenador de Sora.

O gracioso do asunto é que o ordenador en cuestión non foi fabricado por Apple (compañía que, por outra banda, é moito mais privativa e moito mais malvada que Microsoft, pero iso ha ser obxecto doutro artigo), senón que é un Asus vulgar como a vida mesma.

Entón? Entón o OSX que instalei nel é, evidentemente, unha copia debidamente parcheada pra que funcione en PCs. A verdade é que a instalación foi sen nengún problema (e non vou poñer datos aquí sobre cómo o facer; tedes millóns de páxinas coma estas), e non houbo que configurar moito dempois: idioma, configuración de teclado, e punto. Pero...

Unha vez fozado un anaco no ordenador decateime de que a tarxeta gráfica fai algunhas cousas feas. Vese que o rato interfire co refresco de pantalla, e algúns cachos da mesma quedan sen redebuxar. Nada moi grave (redebúxanse ben ó actualizalos), pero incómodo. Tampouco non funcionan nen a inarámica, nen o scroll do trackpad, que nos Mac é con dous dedos e nun PC normal sería na banda dereita. Normal, ata certo punto, porque sempre dempois de instalar un sistema operante nun PC hai que lle axustar algúns puntos.

O grave é que ó tentar fozar na configuración do sistema pra cambiar propiedades da tarxeta gráfica descubrín que tales opcións de configuración non existen. Como tampouco non exiten opcións pra habilitar o scroll co rato ou pra xestiona-la intarámica. En xeral, todo o que sexa detectar e/ou configurar novos dispositivos que non fosen detectados por defecto é inexistente.

E en todo isto revélase algo mais fondo. A maioría das opcións de configuración do OSX están orientadas ó nivel de usuario --- isto é, son opcións cosméticas de interface, accesibilidade, idioma e demais, pero case non existen opcións de configuración do sistema operante de seu. Cando se quere fozar nalgo como a configuración da tarxeta gráfica, ou as propiedades dos discos duros, ou optimizacións de batería, memoria e demais --- nada disto existe. O porqué é sinxelo: porque Apple non precisa deles.

Os ordenadores que vende apple co seu sistema operante incorporado son ordenadores feitos a medida pola compañía. Eles escollen qué hardware inclúen e cal non, e se ben é certo que tenden a incluír bo material, tamén estou seguro de que moitas veces as decisións de qué hardware incluír están influenciadas por motivos de software, de compatibilidade e de facilidade de traballar con elas.

Dito doutro xeito: cando se dí que os Mac son equipos moi estables e ben deseñados, que son moi responsivos e que aproveitan moi ben os recursos do sistema, optimizados e demais, non se está a dicir toda a verdade. Hai que contar tamén que Apple xoga en casa, con ordenadores deseñados ex-profeso para o seu software. Se tendo o control absoluto tanto do hardware coma do software non consigues que funcionen ben xuntos, é que és lerdo.

Sistemas operantes coma Windows ou GNU/Linux, pola contra, funcionan en moitos ordenadores diferentes, con configuracións de hardware distintas, cun rango moi amplo de prestancións e de casos particulares. Pezas de hardware fabricadas por diferentes compañías poden ter efectos impredecibles cando se xuntan. E no caso do GNU/Linux, a todo isto hai que sumar a portabilidade entre diferentes plataformas (intel, PowerPc, SPARC...). Estes sistemas operativos teñen, entón, diferentes graos de estabilidade e de eficiencia dependendo de en qué combinacións de hardware corran, pero se se contempla o feito de que a xente que os deseñou non tiña nen podía ter nen idea de cómo ía a ser o ordenador receptor, cabe dicir que non fixeron un mal traballo. Mesmo podería ser obxecto de admiración.

Realmente, para efectos do usuario final todo isto é irrelevante: o feito é que un ordenador cun OSX vai a lle ser mais cómodo de empregar que un ordenador con GNU/Linux ou con Windows, sinxelamente porque (aparte dunha interface moi ben deseñada e unhas excelentes guías de accesibilidade) hai menos opcións de configuración cas que lidiar, e menos casos particulares nos que as cousas poden ir mal. Dous usuarios aleatorios de OSX están, comparativamente con dous usuarios de PC calesqueira, a empregar prácticamente o mesmo ordenador. Isto redunda en consistencia no sistema e en estabilidade. Tamén deste xeito Apple pode implementar correccións e melloras do seu software con mais eficiencia e calidade.

Apple non ten nengún motivo tampouco pra soportar mais hardware que o seu propio: isto soio faría que lle fose mais complexo o soporte técnico, e que os seus ordenadores se vendesen menos. Microsoft, pola contra, non fabrica hardware (non directamente; ten intereses en varios fabricantes de hardware, iso sí), e ten unha historia de soporte en PCs e clónicos (de feito, foi así como se fixo famoso). A sua base de usuarios mercan ordenadores guiándose por un de dous patróns: "o mais barato posible" (tamén coñecido coma "o aforreta") e "o mais caro posible" (tamén coñecido coma "o idiota"), pero en calquera caso son equipos con características pouco menos que impredecibles. Para o seu grande alivio, os propios fabricantes de hardware se ven obrigados a facelo compatible con Windows (con graos de éxito que van dende "aceptable" a "nulo").

GNU/Linux, pola sua natureza, é portable e pretende cubrir todos e cada un dos casos particulares. A liberdade da licenza que emprega no seu software sírvelle precisamente pra iso: pra que un sistema operante feito de retazos por xente no seu tempo libre funcione en prácticamente calquera aparato que non sexa último modelo. Tanto mais admirable é isto cando se ten en conta que os fabricantes de hardware, a diferencia de con Windows, non colaboran con especificacións de cómo funcionan as suas pezas. O prezo a pagar, por suposto, é ese lapso de espera ata que as equipas de retroenxeñaría fan o seu traballo e son quen de integrar o novo hardware no sistema. Talvez a medida que aumente a base de usuarios os fabricantes se amosarán mais propicios.

Entón, cál é a conclusión deste artigo? Nengunha, en realidade. Sinxelamente quería expoñe-lo feito (ó que talvez esté un pouco sobresensibilizado, por vivir con dous maqueiros impenitentes) de que o sistema operante de Apple non deben de ser demasiado gabado polas suas virtudes en canto a compatibilididade, estabilidade e hardware recoñecido máxicamente: sacado da burbulla de cristal que lle crearon os seus deseñadores, mal se defende, e toda a automaxia que o fai funcionar desaparece. É certo que Apple ten grandes aportacións no eido da accesibilidade, usabilidade, estética e deseño de interfaces, pero no tocante a soporte de hardware e estabilidade neta, o premio ó esforzo vai para os rapaces do GNU.

De feito, cousa graciosa, mentras remataba de escribir este artigo o PC no que instalamos OSX colgouse. Serán os fados que conspiran pra me dar razón? :o)

P.D.: A imaxe que encabeza o artigo é un arranxo rápido que fixen porque non sabía qué poñer. Como me din que gustou, adxúntoa aquí, en grande, para quen a queira empregar de fondo de escritorio, ou algo. Dempois de todo, isto é unha web de deseño gráfico. :o)